; ;
اخبار

 استراتژی‌های جهانی نرخ‌گذاری هتل

استراتژی‌های جهانی نرخ‌گذاری هتل ;



دنیای اقتصاد- امیر شاملویی: مساله نرخ‌گذاری همواره یکی از مباحث پر مناقشه در ایران و طی سال‌های گذشته، در جهان بوده است. یکی از موارد مهم در این زمینه منازعه پیرامون نرخ‌گذاری از سوی دولت یا بازار بوده که در سطح جهانی با مطرح شدن نظام بازار، به آزادسازی قیمت و نرخ‌گذاری آزاد بیشتر توجه شده و قیمت‌گذاری دولتی تقریبا از میان رفته است. این موضوع در بیشتر صنایع مشاهده می‌شود و گردشگری و به‌ویژه صنعت اقامت و هتلداری نیز در این میان مستثنی نیست. کارشناسان اقتصادی معتقدند آزادسازی موجب افزایش سودآوری می‌شود و همین موضوع به بهبود کیفیت و کمیت زیرساخت‌های اقامتی منجر خواهد شد، اما برخی کارشناسان نیز به لزوم وجود برخی پیش‌شرط‌های لازم اشاره می‌کنند.
 
حتی اگر در بازار آزاد نیز به بحث قیمت‌گذاری هتل‌ها بپردازیم، مشاهده می‌کنیم که استراتژی‌های قیمت‌گذاری‌های مختلفی وجود دارند که بر مبنای ایجاد اثر روانی بر مصرف‌کننده برای خرید مجدد خدمات و رضایت از آن، یا تبلیغات و ترویج و ایجاد کردن این حس در مشتری که خرید خدمات ارائه‌شده از سوی یک هتل، ارزش پول صرف شده برای آن را دارد، شکل گرفته‌اند. در این زمینه رویکردهای بین‌المللی وجود دارد که در ادوار مختلف مورد آزمون قرار و متناسب با چارچوب اقتصادی هر کشور، اثرات مطلوب و نامطلوبی را به دنبال داشته‌اند.
 
دشواری‌های قیمت‌گذاری
یکی از پرسش‌هایی که در مورد قیمت‌گذاری هتل‌ها وجود دارد، این است که یک هتل یا مرکز اقامتی چگونه اتاق‌های خود را برای عرضه به مشتریانش نرخ‌گذاری می‌کند؟ در کشورهایی که این‌گونه نرخ‌گذاری وجود ندارد یا کنترل چندانی بر تعیین نرخ اعمال نمی‌شود، هتل‌ها بر اساس معیارهای مختلفی از جمله بازاری که در آن حضور دارند، رویدادهای خاص یا تعطیلاتی که ممکن است تقاضا را برای اتاق‌ها افزایش دهد و تفاوت در اتاق‌هایی که اجاره می‌دهند، تصمیم می‌گیرند.
ترکیب مهمان‌ها در هتل‌ها هم ممکن است در این مورد که آیا نرخ اتاق‌ها بالا برود یا پایین بیاید، نقش داشته باشد. برای مثال، کسانی که تعطیلات خود را سپری می‌کنند، ممکن است نسبت به قیمت حساس‌تر از افرادی باشند که به سفر کاری رفته‌اند. برخی از هتلداران بزرگ اروپا بر این باورند که قیمت‌گذاری منصفانه یک موضوع حیاتی برای این صنعت است. بسیاری از کارشناسان نیز معتقدند قیمت‌گذاری باید به پیش‌بینی تقاضا و بازبینی قیمت پیشنهادی رقبا و مقایسه خود با آنها معطوف باشد. یکی دیگر از استراتژی‌های قیمت‌گذاری که می‌تواند به بهبود وضعیت هتل‌ها کمک کند، استفاده از تبعیض قیمت است. این استراتژی قیمت‌گذاری به معنی این است که یک محصول یا خدمت ارائه شده توسط یک شرکت، به قیمت‌های متفاوتی به مشتریان مختلف ارائه شود. تبعیض قیمت انواع مختلفی دارد. نمونه ساده‌ای از این نحوه قیمت‌گذاری را می‌توان در سالن‌های سینما دید که با توانایی تشخیص یک بازار هدف مانند دانشجویان یا قشری دیگر و برای جذب بیشتر آنان، تخفیف‌هایی در نظر می‌گیرند. به‌کارگیری این استراتژی در قیمت‌گذاری هتل‌ها زمانی می‌تواند مفید باشد که هتلداران بتوانند انواع مختلف مشتریان خود و نوع آنها را به درستی شناسایی کنند. اگر هتلداران قیمت‌ها را برای مشتریان بالقوه‌ای که محدوده بودجه و پرداخت بالاتری دارند، درنظر نگیرند آن‌دسته از مشتریان را از دست خواهند داد و در مواردی این مساله به قدرتمندتر شدن رقبایشان خواهد انجامید. همچنین اگر قیمت پیشنهادی برای رزرو اتاق در یک هتل برای مشتریانی که تمایل به پرداخت بالاتری دارند، بسیار پایین باشد، منجر به این می‌شود که حاشیه سود برای هتل مورد نظر از بین برود. در همین حال اگر قیمت‌ها برای مسافرانی که بودجه کمتری دارند بسیار زیاد باشد موجب خواهد شد که رزرو اتاق در این هتل‌ها کاهش یابد و هتل‌ها با زیان روبه‌رو شوند. اما استراتژی‌های دیگری نیز برای قیمت‌گذاری هتل‌ها در جهان رایج است. استراتژی قیمت‌گذاری روان‌شناختی، نمونه‌ای از این استراتژی‌ها است که در آن سازمان‌ها درصددند از مبنای احساسات سود ببرند و در آن هتلداران می‌خواهند بیش از آنکه عقلایی باشند، احساساتی شوند. در این گونه موارد، سازمان‌ها به اندازه‌ای نرخ خود را تعیین می‌کنند که می‌خواهند اما قیمت‌گذاری بر اساسی خواهد بود که از نظر روانی این احساس را به مهمان منتقل کند که قیمت پایینی را پرداخت کرده است.
 
رویکرد نرخ‌گذاری هتل در هند
در این میان هند نیز با توجه به اینکه صنعت گردشگری یکی از بزرگ‌ترین صنایع در این کشور محسوب می‌شود، استراتژی‌های مختلف قیمت‌گذاری را در این صنعت و صنعت هتلداری خود به‌کار گرفته است. گردشگری مشارکت گسترده‌ای در تولید ناخالص داخلی این کشور و درآمدهای ارزی این سرزمین دارد و علاوه‌بر این، نقش مهمی در اشتغال چند میلیون نفر از مردم هند ایفا می‌کند؛ تا جایی که انتظار می‌رود این بخش تا سال 2017 حدود 37 میلیارد دلار درآمد به همراه داشته باشد. در دوره پسا رکود در هند، هتلداران در مورد استراتژی‌های قیمت‌گذاری به‌طور کلی دو شیوه اتخاذ کرده بودند. یکی از این شیوه‌ها، قیمت‌گذاری برتر با سود حاشیه‌ای است که از قیمت بالایی استفاده می‌کند و در آن محصولات یا خدمات ناهمسان هستند. این رویکرد زمانی استفاده می‌شود که در آن یک مزیت رقابتی مهم وجود داشته باشد. چنین قیمت‌های بالایی برای هتل‌های مجلل مورد استفاده قرار می‌گیرند. روش قیمت‌گذاری دیگر نیز، قیمت‌گذاری نفوذی است که قیمت تعیین‌شده برای محصولات و خدمات به‌طور مصنوعی پایین نگه داشته می‌شود تا دوباره سهم بازار را به دست آورند. وقتی این امر حاصل شود، قیمت افزایش می‌یابد.
تحقیقی که در هند انجام شده، پاسخ روشنی به این سوال داده که آیا برقراری قیمت واحد و یکسان برای یک هتل کارآیی لازم را دارد یا خیر. این تحقیق نشان می‌دهد چنین چیزی همیشه پایدار نیست. بنابراین تمایل نسبت به برقراری ترکیبی از قیمت‌ها وجود دارد. بیشتر هتلداران در این کشور ابتدا با قیمت‌گذاری روان‌شناختی موافق بودند و سپس با قیمت‌گذاری تبلیغاتی و پس از این دو نیز استراتژی قیمت‌گذاری بر مبنای ارزش توافق خود را به‌کار گرفتند.
در قیمت‌گذاری تبلیغاتی که یکی از شیوه‌های بسیار رایج است، هتلداران می‌توانند تسهیلات اضافی برای مهمانان با همان قیمت فراهم کنند تا مشتریان بیشتری جذب شوند و اثری روانی برای حمایت از هتل در میان مردم به‌وجود بیاید. به جز این شیوه، ترجیحات هتلداران بیشتر به قیمت‌گذاری ارزشی بوده است. در این رویکرد هتلداران ارائه خدماتی را دنبال می‌کنند که موجب می‌شوند مشتری حس کند این خدمات ارزش پولی را که برای خرید آنها می‌پردازد، دارد. این امر به معنای آن است که خدمات اضافی ممکن است برای مهمان فراهم شود تا رضایت مشتریان را فراهم کند.
در رویکردهای دیگری که برای هدف‌گذاری جذب مشتریان و اقدامات آینده در زمینه بازاریابی هتل‌های هند صورت می‌گیرد، بیشتر هتلداران در مورد این موضوع متفق‌القول هستند که اقامت رسمی به‌رغم هزینه‌هایی که دارد، راه درستی برای کسب‌وکار است و درآمد بیشتری ایجاد خواهد کرد. به باور آنها، این امر فرصتی بی‌نظیر در مورد بهبود تاثیرات کلی یا به عبارت دیگر، خلق تصویر مناسب از محصولات و خدماتی که برای بقا و حفظ وفاداری مشتریان نسبت به هتل‌ها ارائه می‌شود ایجاد می‌کند و در این زمینه به فعالان این صنعت کمک می‌کند. ساختن تصویر مناسب از یک هتل و برند آن، تسهیل فروش خدمات، ایجاد انگیزه در کارکنان، ایجاد اطمینان و وفاداری، بهبود خطاهایی که در مورد محصولات و خدمات ارائه‌شده توسط شرکت صورت می‌گیرد، به اشتراک‌ گذاشتن اطلاعات، برقراری تماس‌های جدید و در نهایت توسعه روابط از جمله عواملی است که در بهبود وضعیت هتل‌ها می‌تواند موثر باشد.
;

قدردانی رئیس اتحادیه هتل‌های استان تهران از معاون رئیس جمهور  و ریاست سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی و گردشگری در خصوص تصمیم آزادسازی نرخ هتل‌ها

قدردانی رئیس اتحادیه هتل‌های استان تهران از معاون رئیس جمهور  و ریاست سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی و گردشگری در خصوص تصمیم آزادسازی نرخ هتل‌ها ;

رئیس اتحادیه هتل‌ها و هتل آپارتمان های استان تهران گفت: آزادسازی نرخ هتلها نقش و تأثیر بسزایی در اعتمادسازی و توجیه فنی و اقتصادی برای سرمایه‌گذاران جدید داخلی و خارجی خواهد داشت

به گزارش اتحادیه هتل‌ها و هتل آپارتمان‌های استان تهران، محمد علی فرخ‌مهر ضمن قدردانی از معاون رئیس جمهور و رییس سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی گردشگری به دلیل تصمیم تأثیرگذار در صنعت گردشگری به ویژه در صنعت هتلداری گفت: تصمیم سازمان میراث فرهنگی در خصوص آزاد سازی نرخ هتل‌ها، با توجه به گشایش صورت گرفته در سیاست خارجی و پسابرجام و افزایش حضور گردشگران کشورهای مختلف و کمبود هتل در سطوح مختلف تحسین برانگیز است.

 وی با اشاره به این‌که آزادسازی نرخ هتلها نقش و تأثیر بسزایی در اعتمادسازی و توجیه فنی و اقتصادی برای سرمایه‌گذاران جدید داخلی و خارجی خواهد داشت، افزود: اتخاذ چنین سیاست جدیدی فصل نوینی در صنعت هتلداری است که منجر به رونق حضور سرمایه‌گذار جدید و حفظ سرمایه‌گذاران موجود جهت پایداری در این صنعت خواهد شد.

فرخ مهر در ادامه خاطر نشان کرد: در یک دوره آزادسازی نرخ، منوط به زمان بهره‌برداری از سال 70 بود که با پیشنهاد هتلدار و تأیید تشکل مرتبط و سازمان میراث فرهنگی اجرا می‌شد.

 به گفته وی، در این روند، با توجه به آئین‌نامه اصلاح و تکمیل درجه‌بندی و نرخ‌گذاری پس از استانداردسازی و دریافت گواهی استاندارد برای مدت سه سال با شرایط تأیید تشکل و تأیید سازمان، نرخ پیشنهادی ارائه می‌شد که در هر مرحله شاهد رشد چشمگیری در افزایش حضور سرمایه‌گذار در صنعت هتلداری بودیم.

رئیس اتحادیه هتل‌ها و هتل آپارتمان‌های استان تهران با اشاره به این که همواره تصمیمات به موقع سیاست گذاران در این صنعت از عقب نشینی سرمایه‌گذاران قدیم و جدید جلوگیری کرده است، افزود: این اتحادیه در راستای اهداف توسعه صنعت هتلداری مبتنی بر قانون مداری و احقاق حقوق سرمایه گذاران موجود همواره تلاش نموده و نیز فارق از مصلحت های صنفی و گروهی ایجاد زمینه حضور سرمایه گذاران جدید را از اهداف خود می داند، و از اقدامات تأثیر گذار در شروع سرمایه گذاری دریافت تخفیف عوارض شهرداری است که منتقد محترم در ساخت هتلی که دارد از آن بهره بردار کرده است، بدین صورت که بابت عوارض ساخت هتل 60% آن تخفیف گرفته شد و 40% الباقی برای مدت 5 الی 10 سال با تقسیط سالیانه قابل پرداخت می باشد، و این مهم با جلسات متعدد با شهرداری و حمایت های سازمان میراث فرهنگی محقق گردید.

 و توجه منتقد محترم را به نقش اتحادیه که همواره تأکید بر ارائه تسهیلات و نیز توسعه همه جانبه دارد جلب می نماید و لازم به ذکر است در برخی از استان ها پس از اقدام تهران از تسهیلات بیشتری برخودار شدند و این اقدام فراگیر درسایر حوزه های گردشگری سهم بسزایی در رشد حضور سرمایه گذار جدید داشت.

رئیس اتحادیه هتل ها و هتل آپارتمان های استان تهران در ادامه خاطر نشان کرد: همانگونه که آزادسازی نرخ در دوره‌های قبل بر اساس استانداردسازی هتل و یا با توجه به زمان ساخت هتلها از سال 70 به بعد با اجراء ضوابط توسط نهاد حاکمیتی و تشکل صنفی اجرایی می‌شد، تصمیم جدید ریاست محترم سازمان، طبق آئین‌نامه خاص خود به اجراء گذارده خواهد شد و دغدغه منتقدان در این خصوص برطرف خواهد شد.

   به گفته وی، آزادسازی نرخ، فصل جدیدی در جهت رشد صنعت هتلداری خواهد بود، ضمن آن‌که عرضه و تقاضا با ارائه خدمات بهتر با اعمال مدیریت در آزادسازی نرخ هتلها معنا پیدا خواهد کرد.

فرخ مهر در ادامه ابراز امیدواری کرد همانگونه که نهادهای  حاکمیتی تمهیدات لازم را جهت تضمین و گارانتی سرمایه‌گذاران خارجی از بدو حضور در این صنعت را در دستور  کار قرار داده اند . برای سرمایه‌گذاران داخلی نیز در ادامه آزاد کردن نرخ، سایر تسهیلات لازم را به اجرا گذاشته شود.

;

  رئیس جامعه هتلداران ایران: خارجی‌ها حتی‌ یک ریال‌هم نیاورده‌ا‌ند

  رئیس جامعه هتلداران ایران: خارجی‌ها حتی‌ یک ریال‌هم نیاورده‌ا‌ند ;



جمشید حمزه‌زاده، رئیس جامعه هتلداران ایران در گفت‌وگویی صریح با همشهری اعلام کرده است که خبری از سرمایه‌گذاری برای ساخت هتل در ایران نیست و شرکت‌های خارجی تنها برای فروش برند‌های خود در ازای دریافت درصد از طرف‌های ایرانی به ایران آمده‌اند و تاکنون حتی ریالی سرمایه‌گذاری خارجی برای ساخت و احداث هتل جدید در ایران صورت نگرفته است.

  او معتقد است که تکرار مداوم نبود هتل در ایران از زبان مسئولین شانس سرمایه‌گذاری در هتل‌سازی ایران را پایین آورده و موجب می‌شود حتی گردشگران نیز از ترس نبود ظرفیت اقامت در ایران از سفر به کشور خودداری کنند. گفت‌وگوی او با همشهری درخصوص ضرورت سرمایه‌گذاری در ساخت هتل و مشکلات هتلدارها در ایران ادامه یافت تا به موضوعات خواندنی رسید. حمزه‌زاده گفته است مشخص‌شدن زمین در شهرهای کشور و معرفی آنها به مسئولین سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری کشور به‌معنای احداث هتل در کشور نیست و سخنان این‌چنینی تنها یک شوی تبلیغاتی است.

    در 2سال اخیر تمرکز بسیاری بر ساخت و راه‌اندازی هتل در ایران شده است. آنچه از آن با عنوان نهضت هتل‌سازی در ایران نام برده شده و به‌طور مداوم تأکید شده اینکه ایران نیاز به ساخت هتل‌های جدید دارد. این اظهارات تا چه اندازه درست است؟

در رابطه با احداث هتل در ایران آنچه ما در صنعت هتلداری و هتل‌سازی ایران به‌شدت از آن انتقاد داشته و داریم این است که متأسفانه نه‌تنها در حوزه هتلداری و هتل‌سازی که در تمام حوزه‌های دیگر چیزی به‌عنوان مطالعات نیازسنجی نداریم. مطالعات نیازسنجی به ما خواهد گفت که مثلا در کدام شهرهای کشور چه تعداد هتل نیاز است. از این تعداد نیز چند هتل 5ستاره، چند هتل 3ستاره و حتی چند هتل باید 2ستاره باشند.

همین مطالعات است که مشخص می‌کند با توجه به سیاست‌های سازمان میراث فرهنگی و روند توسعه و جذب نیروی انسانی متخصص تا 5 سال آینده به چه تعداد هتل نیاز است. با توجه به مطالعات نیازسنجی است که می‌توان حتی مشاوره کارشناسی به سرمایه‌گذاران مایل به احداث هتل داد که متأسفانه در حال حاضر در ایران این مطالعات به مفهوم واقعی انجام نمی‌شود. در نتیجه در آینده نزدیک در موارد مختلف در امر هتل‌سازی و هتلداری به‌شدت آسیب خواهیم دید و مشکلات به‌زودی خود را نمایان می‌کنند.

اگر بخواهم مثال این آسیب‌ها را بگویم، در شهری مانند مشهد مقدس همین حالا هم نسبت ظرفیت اقامتی و تعداد هتل‌ها با مسافران این شهر همخوانی ندارد. هتل‌های مشهد 2سال است که به‌شدت با کاهش مسافر روبه‌رو است. 180هتل در مشهد وجود دارد که ضریب اشغال آنها در 2سال گذشته هر سال پایین آمده است. البته در کل کشور نیز ضریب اشغال هتل‌ها کاهش داشته است. شما حساب کنید که با توجه به‌ هتل‌های موجود در مشهد و ضریب اشغال پایین آنها، نزدیک 200هتل و هتل‌آپارتمان نیز در این شهر در حال احداث است. حتی اگر تا 5سال آینده 100هتل و هتل‌آپارتمان هم در این شهر افتتاح شود، خب چه اتفاقی می‌افتد؟ مسافر این هتل‌ها و هتل آپارتمان‌ها از کجا می‌خواهد تأمین شود؟

    یعنی در مشهد چیزی حدود 400هتل و هتل آپارتمان در آینده نزدیک خواهیم داشت؟

بله! مشهد در حال حاضر به‌دلیل آنکه تمامی کشورهای اسلامی همسایه ایران ازجمله عراق و سوریه و مصر ناامن هستند در بهترین شرایط خود قرار دارد و بسیاری از مسافران آن‌ کشورها به سمت ایران آمده‌اند ولی فردا که امنیت به آن کشورها بازگردد درصدی از همین مسافران به سمت همان مقاصد می‌روند. تازه همین حالا هم که مشهد با وضعیت خوبی مواجه است باز هم هتل‌های این شهر با کمبود مسافر روبه‌رو هستند.

    ظرفیت اشغال هتل‌های مشهد در طول سال چقدر است؟

زیر 50درصد.

    یعنی در طول سال 50درصد هتل‌های مشهد خالی است؟

بله. البته زمانی هست که مثلا همایشی در مشهد یا همین تهران برگزار می‌شود و 10روز تمام هتل‌ها پر می‌شود و بعد صدای همه درمی‌آید که هتل در ایران پیدا نمی‌شود درحالی‌که این نگاه از نظر اقتصادی صحیح نیست. در نگاه اقتصادی می‌گویند در تهران یا مشهد میانگین ضریب اشغال هتل‌ها در طول سال چقدر است. اینکه حالا 2تا همایش برگزار شده و چند مسافر آمده و هتل در یک شهر جا ندارد، به این مفهوم نیست که واقعا هتل در ایران وجود ندارد. در تمام دنیا میانگین سالانه اشغال هتل‌ها را می‌گیرند و براساس آن برنامه‌ریزی می‌کنند و به سرمایه‌گذاران برای ساخت هتل جدید مشاوره می‌دهند.

در ایران متأسفانه فقط همان لحظه را می‌بینیم. وقتی هتل‌ها خالی است و هتلدارها با 50 یا 60درصد تخفیف هم التماس می‌کنند و مسافر ندارند، صدای هیچ‌کس درنمی‌آید که البته بیشتر از 10‌ماه سال است که همین وضعیت در هتل‌های ایران وجود دارد‌ ولی وقتی 2‌ماه آن هم تنها در برخی شهرها وضعیت سفر به‌گونه‌ای است که اتاق پیدا نمی‌شود، آن‌وقت صدای همه درمی‌آید که هتل در ایران نداریم. به همین دلیل به لحاظ اقتصادی می‌گویم که باید در هتل‌سازی مطالعات نیازسنجی دقیق وجود داشته باشد.

در تهران واقعا هتل خوب و استاندارد کم است و این شهر حداقل 15هتل 5 ستاره خوب می‌خواهد. پس در وهله نخست متولیان باید سرمایه‌گذاران را جهت‌دهی کنند که به جای ساخت هتل در مشهد در تهران هتل بسازند. مطالعات نیازسنجی همین کار را انجام می‌دهد. تسهیلات هم باید به شهرهایی داده شود که نیاز 100درصد به احداث هتل دارند. برخی شهرها مانند تهران و اصفهان نیاز 100درصدی به هتل‌های خوب دارند اما در برخی شهرها مانند کرمان که یک هتل 5 ستاره دارد و آن هم همیشه خالی است، ایجاد یک هتل 5 ستاره دیگر در کنار آن توجیه ندارد. هتل باید جایی ساخته شود که بازار 5 یا 10ساله خود را پیدا کرده باشد.

در ایران اما برعکس است، به جای آنکه بازار را فراهم کنیم اول هتل می‌سازیم و نتیجه آن می‌شود که همه متضرر می‌شوند. به همین‌خاطر است که باید به مطالعات نیازسنجی در ایران توجه شود و مدام گفته نشود که ایران مشکل هتل دارد. مطالعات نیازسنجی به‌صورت تفکیک شده می‌گوید که کدام شهرها نیاز به هتل‌دارند و در کدام شهرها نباید هتل‌سازی انجام شود.

    می‌گویید‌نهضت هتل‌سازی که در ایران آغاز شده فاقد مطالعات نیازسنجی است؟

بله، دقیقا همین است. سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری البته مدعی داشتن مطالعات نیازسنجی است. اما به اعتقاد بنده روندی که وجود دارد منطبق با مطالعات نیازسنجی نیست.

    ‌چطور چنین چیزی ممکن‌است؟

همین که در مورد مشهد عرض کردم. اگر مطالعات نیازسنجی وجود داشت الان دیگر نمی‌آمدند مجوز ساخت هتل در آن شهر بدهند و اندکی مدارا می‌کردند؛ مثلا در شهری مانند کلیبر که کشش مسافرت ندارد، ایجاد هتل 4و 5 ستاره مفهوم ندارد. درواقع هتل 5ستاره تعریف دارد. حداقل 200کارمند می‌خواهد. درحالی‌که اگر چنین هتلی در کلیبر ساخته شود در طول سال شاید 200مسافر هم آنجا نرود.

خب این هتل چگونه می‌خواهد خود را مدیریت کند؟ به همین‌خاطر می‌گویم اینها نیازسنجی نشده است. البته سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری مدعی است که نیازسنجی شده است، ولی من می‌گویم به مفهوم واقعی این اتفاق نیفتاده که اگر افتاده بود باید خود را نشان می‌داد. باید به سرمایه‌گذار گفت که کجا امکان ساخت هتل وجود دارد. الان در تهران نیاز بسیاری به‌وجود هتل 5 ستاره است. چند هتل 5 ستاره در همین تهران وجود دارد؟

تهران شهری است که از همه بیشتر به هتل نیاز دارد اما چرا هتل ساخته نمی‌شود؟ چون گران تمام می‌شود. می‌دانید زمین در تهران متری چند است؟ طبق قانون، سازمان ملی زمین و مسکن و شهرداری‌ها موظف هستند زمین را به نرخ تمام‌شده با حداکثر تخفیف‌ به متقاضیان ساخت هتل بدهند. چرا در تهران این اتفاق نمی‌افتد؟ بنابراین باید تمام تمرکز خود را برای ساخت هتل در شهرهایی بگذاریم که واقعا نیاز به هتل‌ دارند. نهضت هتل‌سازی هم باید در عمل خود را نشان بدهد. هتلدارها معتقدند این نهضت باید با داشتن مطالعات نیازسنجی همراه شود و در عمل خود را نشان بدهد.

آنچه تاکنون ما متوجه شده‌ایم نهضت هتل‌سازی در ایران چندان خود را نشان نداده و برندهای خارجی مثل آکور که به ایران آمده‌اند به‌دنبال سرمایه‌گذاری در صنعت هتلداری و هتل‌سازی ایران نیستند و بیشتر به‌دنبال فروش برند خود در ایران هستند؛ یعنی سرمایه به ایران نمی‌آورند، فقط می‌گویند تکنولوژی و دانش می‌فروشیم و در ازای آن از بابت فروش هتل درصد می‌گیریم. تا الان هم اینگونه جلو آمده‌اند.

    اما به صورت مداوم اعلام می‌شود که سرمایه‌گذاران خارجی در ایران هتل می‌سازند.

خیر، اینگونه نیست. تا الان هم برای این کار نیامده‌اند.

    آکور گفته بود تصمیم دارد 100هتل در ایران بسازد.

خیر اینگونه نیست. 100هتل رقم کمی نیست. دردولت قبل هم می‌گفتند به‌قدری هتل در ایران بسازیم که نتوانید بشمارید. حالا حکایت اینهاست. من فکر می‌کنم اشتباه شده است. شاید آکور به‌دنبال توسعه برند خود در ایران روی 100هتل است؛ یعنی به مجموعه‌های هتلی می‌گوید برند آکور را به شما می‌دهم و از بابتش از فروش یا سود هتل 2تا 5درصد می‌گیرم.

    پس این عرب‌ها و ترکیه‌ای‌ها و آلمانی‌‌ها که به ایران آمده‌اند برای چه کاری است؟

دنبال برندفروشی آمده‌اند. آکور آمده فرودگاه امام 2 هتل را گرفته‌ و حتی یک ریال هم تاکنون سرمایه‌گذاری نکرده است و فقط درصد می‌برد.

    درصد آنها مشخص است؟

اینها محرمانه می‌ماند و اعلام نمی‌شود. ما هم دقیقا نمی‌دانیم. مثلا در تبریز هتل کایا افتتاح شد ولی یک ریال سرمایه‌گذاری خارجی نشده است. در حقیقت فقط برند خود را به ایران داده و درصدش را از این بابت می‌گیرد. مالک این برند هم یک ایرانی مقیم ترکیه است نه اینکه ترکیه‌ای‌ها آمده‌ و سرمایه‌گذاری کرده ‌ و هتل کایا را ساخته باشند. اینها آمده‌اند و برندشان را داده‌اند. برند هم‌زمانی معنا و مفهوم پیدا می‌کند که باعث افزایش ضریب اشغال و درآمد هتل شود.‌ آکور نام برند خود را بر هتل فرودگاه امام خمینی گذاشته است ولی در عمل این هتل افزایش ضریب اشغال پیدا نکرده خب این برند به چه دردی می‌خورد؟ اینها معمولا در تمام دنیا به برند فروشی توجه دارند. آکور هم اینگونه است. مثل همین غذاخوری‌ها که می‌بینید هر کجای ایران سفر کنید برند آنها وجود دارد. در حقیقت این محصول، برند خود را فروخته است. نرفته رستوران را از صفر تا صد بسازد. فقط تابلوی خودش را داده است و درصد می‌برد.

    پیش از برگزاری همایش بین‌المللی سرمایه‌گذاری‌ در صنعت گردشگری، معاون سرمایه‌گذاری سازمان میراث فرهنگی خبر داد که ‌ بیش از 160هتل در دست احداث است. این آمارها واقعی است؟

اعلام این موضوع اشتباه است و شفاف بیان نمی‌شود. اینها کاری که کرده‌اند نامه زده‌اند به شهرداران و فرمانداری‌ها و استاندارها که به‌دنبال سرمایه‌گذاری هستند. مثلا شهردار تبریز 10زمین مشخص کرده است برای ساخت هتل و بعد معرفی کرده به این دوستان که این زمین‌ها وجود دارند. جمع کل اینها شده است چندین زمین برای سرمایه‌گذاری. این اقدام مفهومش این نیست که هتل احداث می‌شود. در حقیقت اینها به‌دنبال یافتن سرمایه‌گذار هستند و تنها زمین هتل‌ها مشخص است.

    اینکه گفته شود تا پایان سال این میزان هتل در دست احداث است شوی تبلیغاتی است؟

بله معتقدم بیشتر تبلیغاتی است.

    تبلیغات اینچنینی چه تأثیری بر صنعت موجود هتلداری و هتل‌سازی ایران دارد؟ ‌اینکه مدام گفته شود آلمانی‌ها و ترک‌ها و... برای ساخت هتل به ایران آمده‌اند چه تأثیری در این صنعت دارد؟

تا زمانی که زیاده‌روی نشود این تبلیغات تأثیر مثبت دارد اما اگر بیش از حد تکرار شود و بعد از 2سال مشخص شود اتفاقی نیفتاده است آن‌وقت همه دلسرد می‌شوند. حتی سرمایه‌گذاری که واقعا تصمیم داشته برای ساخت هتل به ایران بیاید هم بعد که ببیند 2سال گذشته و آنچه گفته شده اتفاق نیفتاده ممکن است برای همیشه پشیمان شود. چون می‌گوید حتما ساخت هتل در ایران توجیه اقتصادی کافی نداشته است که هتل‌سازهای خارجی اقدام به ساخت و احداث هتل نکرده‌اند.

    وضعیت کنونی هتلداری و هتل‌سازی با سرمایه داخلی چگونه است؟

خیلی از برج‌سازها و سرمایه‌گذاران، علاقه‌مند به ورود به هتل‌سازی هستند ولی چون هنوز مشکلات زیربنایی وجود دارد که حل نشده باقیمانده، موانع بزرگ برای ورود آنها به هتل‌سازی همچنان وجود دارد.

    معتقدیدهتلداری وهتل‌سازی در شرایط فعلی زیانده است؟

نسبت به سرمایه‌ای که برای احداث آن هزینه می‌شود توجیه ندارد؛ البته در تمام ایران هم اینگونه نیست. در برخی شهرها سودده است و در برخی شهرها توجیه ندارد. نمی‌توانیم بگوییم در ایران زیانده است، باید نسبت به مناطق کشور قضاوت کنیم.

    در شهری مانند اصفهان به‌صورت مداوم اعلام می‌شود هتل خالی نیست آیا این واقعیت دارد؟

خیر! در طول سال اینگونه نیست فقط در پیک سفر این اتفاق می‌افتد چون سفر در ایران فصلی است اما هیچ‌گاه نداشتیم که یک هتل در طول سال پر باشد.

    تا چه اندازه با ورود سرمایه‌گذار برای ساخت هتل،‌موافق هستید؟

درصورتی که خارجی‌ها سرمایه به ایران بیاورند و در کنارش با ایرانی‌ها مشارکت کنند اتفاق خیلی خوبی است ولی اینکه بیایند و به‌دنبال این باشند که چیزی از ایران بگیرند و ببرند، خیر. فعلا بیشتر اهداف خارجی‌ها بر برندفروشی استوار بوده تا احداث هتل در ایران.

    در سال‌های اخیر به‌صورت مداوم شنیده‌ایم که همه هتل‌های ایران پر هستند و خارجی‌ها به‌دلیل نبود هتل تورهایشان به ایران را کنسل می‌کنند.‌

پیک سفر ما برای خارجی‌ها مهرماه و اردیبهشت‌ماه است. در مهرماه برای تهران و اصفهان این مشکل وجود دارد. اینکه بگوییم ایران این مشکل را دارد، کم‌لطفی در حق هتل‌هایی است که خالی از مسافر هستند. مسئولین باید به تفکیک صحبت کنند؛ مثلا بگویند که در مهرماه فقط هتل‌های 4و 5ستاره در اصفهان جا ندارند. در اصفهان دیده‌ام که همه ترجیح می‌دهند بروند هتل عباسی، درحالی‌که هتل‌های خالی و مشابه نیز در اصفهان در همان پیک سفر خالی هستند. بنابراین اگر یک شهر یا یک هتل مبنای قضاوت قرار بگیرد اشتباه بزرگی است.

    بحث‌هایی که در مورد نبود هتل در ایران گفته می‌شود تبعات ‌ندارد؟

این بحث‌ها موجب می‌شود خیلی از گردشگرانی که می‌خواهند به ایران سفر کنند فکر ‌کنند واقعا هتل‌های کشور پر هستند و جایی برای اقامت وجود ندارد و از مسافرت پشیمان ‌شوند. این حرف‌ها همچنین باعث می‌شود همین سازمان‌های مسئول، مثل سازمان امور مالیاتی کشور، با نگاه سختگیرانه، مالیات هتل‌ها را علی‌الراس ببندند چون فکر می‌کنند واقعا هتل‌های ایران در طول سال پر هستند. باید براساس یک مکانیسم آماری سخن بگوییم. اگر مبنای آماری وجود داشت دیگر این مشکلات پیش نمی‌آمد. آن‌وقت می‌توانستید ببینید در تبریز و اصفهان و تهران چه خبر است. نظام جامع آماری باید ایجاد شود. هنوز متأسفانه این نظام که مبنای همه برنامه‌ریزی‌هاست در کشور وجود ندارد.

    در بحث هتل‌سازی آیا رانت‌ها یا سوءاستفاده‌هایی وجود دارد؛ مثلا یک سرمایه‌گذار زمین برای ایجاد هتل بگیرد و بخش‌هایی از آن‌را تفکیک کند و بفروشد؟

این اتفاق شدنی نیست چون هتل تعریف دارد. وقتی زمین برای هتل گرفته شود به‌عنوان کاربری هتل ثبت شده است و ‌تغییر کاربری امکانپذیر نیست. قانون مصوب مجلس در این مورد وجود دارد. حتی برای تغییر کاربری نیز فردی که زمین برای ایجاد هتل گرفته است درصورت آنکه بخواهد تغییر کاربری بدهد باید تمامی خسارت و مبلغ زمین را بپردازد. بنابراین قانون راه این سوءاستفاده‌ها را بسته است و اجازه این‌کار را نمی‌دهد. اگر هم‌چنین اتفاقی افتاده باشد فردی که اینکار را کرده مجرم است.

    موضوع دلالی اتاق هتل‌ها چیست؛ اینکه مثلا اتاق هتل‌ها را پیش از پیک سفر خریداری می‌کنند تا در فصل سفر به قیمت بالاتر بفروشند؟

این البته نامش دلالی نیست. در تمام دنیا این کار توسط آژانس‌های گردشگری مرسوم است و تعدادی اتاق را از مدت‌ها پیش برای تورها می‌گیرند.

    این اتفاق دلالی نیست؟

اگر شخص بگیرد دلالی است ولی اگر آژانس بگیرد دلالی نیست چون آژانس تا اتاق نگیرد اصلا نمی‌تواند تور خود را بفروشد. حالا اگر آژانس بیاید اتاقی را که گرفته بیشتر از نرخ مصوب بفروشد بله کارش دلالی و خلاف قانون است.

    این اتفاق در هتل‌های ایران می‌افتد؟

به‌ندرت. آژانس‌ها معمولا نرخ مصوب را رعایت می‌کنند.

    ‌چه‌میزان سرمایه برای احداث هتل 4یا 5ستاره لازم است؟

ساخت و تکمیل هر اتاق در یک هتل لوکس و 5ستاره یک میلیارد تومان هزینه دارد، البته به غیراز زمین؛ یعنی اگر یک هتل 200اتاق دارد باید 200میلیارد تومان هزینه کند تا هتلش تکمیل شود.

    برای یک هتل 100میلیارد تومانی‌دولت چقدر‌ باید تسهیلات بدهد؟

به غیراز زمین براساس قانون، دولت باید 70درصد را پس از 20تا 30درصد پیشرفت فیزیکی کار به‌صورت وام به سرمایه‌گذار بدهد. البته الان تقاضا برای هتل زیاد و سرمایه دولت محدود است. اینگونه نیست که هر شخصی بخواهد هتل بسازد تسهیلات بگیرد.

    به ازای این تسهیلات بهره هم گرفته می‌شود؟

بله، الان کمترین بهره از محل صندوق توسعه ملی با 16درصد است. حتی برخی بهره‌های بانکی تا 32درصد هم متغیر است. درصورتی که الان انتظار داریم بهره بانک‌ها که پایین آمده است بهره تسهیلات مرتبط با هتل‌سازی نیز پایین بیاید.

    مهم‌ترین موانع‌ برسر راه سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی برای ورود به عرصه هتلداری و هتل‌سازی که نیاز به ورود مجلس یا دولت دارد، کدام است؟

یکی همین بحث معافیت 100درصدی مالیاتی و معافیت تجهیزات گمرکی است؛ مثلا آسانسوری که مورد نیاز یک هتل 20طبقه است یا موکت مخصوص برای یک هتل 5ستاره که ضد‌آتش و ضد‌آلرژی است در ایران وجود ندارد و باید از خارج‌کشور وارد شود. در وسایل چوبی الان ایران بهتر است؛ حتی کایاک ‌در تبریز ‌ وسایل چوبی‌اش را از تبریز خریداری کرده است چون می‌داند که کیفیت وسایل چوبی ایران بهتر از ترکیه و حتی 50درصد ارزان‌تر از آن کشور است. تجهیزات هتلی تنها 10درصد از کل تجهیزات هتل است که گمرک برای آنها تعرفه 100درصدی به‌عنوان کالای لوکس بسته است.

موضوع دیگر این است که متولیان ما به‌شدت از هتل‌های موجود غافلند و افکارشان فقط بر احداث هتل جدید متمرکز است، درحالی‌که در دنیا می‌گویند اول بیاییم هتل‌های موجود را سامان بدهیم که تسهیلات مورد نیاز آنها یک‌دهم تسهیلاتی است که برای ساخت هتل لازم است. بازدهی آنها نیز بیشتر است چون شش‌ماهه می‌توان آنها را به چرخه بهره‌برداری جدید وارد کرد و ساماندهی‌شان پول بسیار کمی می‌خواهد. متأسفانه در این مورد توجه چندانی در ایران نمی‌شود. ;